غزل

برای بهاری که می آید

2005-03-19T13:27:00.000-08:00

حافظ
ز کوی يار می آيد نسيم باد نورزی
از اين باد ار مدد خواهی چراغ دل برافروزی
چو گل گر خرده ای داری خدا را صرف عشرت کن
که قارون را غلطها داد سودای زراندوزی
ز جام گل دگر بلبل چنان مست می لعل است
که زد بر چرخ فيروزه صفير تخت فيروزی
به صحرا رو که از دامن غبار غم بيفشانی
به گلزار آی کز بلبل غزل گفتن بياموزی

مولانا
اندر دل مها دل افروز تويی
ياران هستند ليک دلسوز تويی
شادند جهانيان به نوروز و به عيد
عيد من و نوروز من امروز تويی

سالها تو سنگ بودی دلخراش
آزمون را يک زمانی خاک باش
در بهاران کی شود سرسبز سنگ
خاک شو تا گل برآطد رنگ رنگ

شکوه رستن – فريدون مشيری
چگونه خاک نفس ميکشد
-بينديشيم
چه زمهرير غريبی
شکست چهره مهر
فسرد سينه خاک
شکافت زهره سنگ
پرندگان هوا دسته دسته جان دادند
گل آوران چمن جاودانه پژمردند
در آسمان و زمين، هول کرده بود کمين
به تنگنای زمان، مرگ کرده بود درنگ
به سر رسيده جهان؟ - پاسخی نداشت سپهر
دوباره باغ بخنند؟ - کسی نداشت يقين
چه زمهرير غريبی
چگونه حاک نفس ميکشد؟ - بياموزيم :
شکوه رستن، اينک
طلوع فروردين
گداخت آن همه برف
دميد اين همه گل
شکفت اين همه رنگ

زمين به ما آموخت
زپيش حادثه بايد که پای پس نکشيم
مگر کم از خاکيم؟ نفس کشيد زمين، ما چرا نکشيم؟

رسوب واژه ها

2005-02-24T23:32:00.000-08:00

نمی گویم،مپرس از من،بگو خود آنچه جا مانده
نمی گویی،نمی پرسم، نمی دانم چرا مانده؟
رسوب واژه ها در دل نمی شوید شب ساحل
مگر پیدا کنم موجی که از دریا جدا مانده
تو را آیینه ای باید برای درک هر واژه
که هر معنا زهر واژه، میان چشم ما مانده
مرا هم پرده ای باید ، برای قصه را گفتن
که من نقال خود باشم، که این افسانه ها مانده
میان من، میان تو، میان ما و آیینه
میان گریه وخنده، سکوتی تا صدا مانده
رسوبی می شود واژه ، اگر لب را تو نگشایی
در این قصه به پندارم صدایی آشنا مانده
نمی گویی، نمی پرسم ؛ نمی پرسی، نمی گویم
تو می دانی که می دانم؛ بگو خود آنچه را مانده

محمد علی بهمنی

2005-02-01T14:17:00.000-08:00

اگرچه سيلی آيينه ها کرم کرده است
و تا هميشه سکوت مصورم کرده است
نمی تواند از طعم شوکرانی من-
مذاق پاک کند آنکه نوبرم کرده است
من از تبار غزلهای سهل و ممتنعم
که هرکه هوش سپرده از برم کرده است
زمان، زمانه افسانه های طی شده نيست
چه آتشی است که ققنوس پرورم کرده است؟
کبوترانه به بامم نشسته بودم – شعر
برای قاف تو سيمرغ ديگرم کرده است
چه فرق دارد شيطان و يا فرشته شدن؟
که عشق بر حذر از هر دو پيکرم کرده است
از آبهای جهان سهم بی کرانگی ام
جزيره ای است که در خود شناورم کرده است
جزيره ای که تويی- ابتدای اقيانوس

و انتهای زمينی که شاعرم کرده است

هنوز زنده ام - محمد علی بهمنی

2005-01-19T23:23:00.000-08:00

در اين زمانه بی های و هوی لال پرست
خوشا به حال کلاغان قيل و قال پرست
چگونه شرح دهم لحظه لحظه خود را
برای اين همه نابابور خيال پرست؟
به شب نشينی خرچنگهای مردابی
چگونه رقص کند ماهی زلال پرست؟
رسيده ها چه غريب و نچيده می افتند
به پای علفهای هرزه باغ کال پرست
رسيده ام به کمالی که جز اناالحق نيست
کمال دار برای من کمال پرست
هنوز زنده ام و زنده بودنم خاری است

به تنگ چشمی نامردم زوال پرست

آواز عاشقانه - قیصر امین پور

2005-01-19T23:22:00.000-08:00

آواز عاشقانه ما در گلو شکست
حق با سکوت بود ،صدا در گلو شکست
ديگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه دل ما در گلو شکست
سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گريه های عقده گشا درگلو شگست
ای داد- کس به داغ دل باغ دل نداد
ای وای -های های عزا در گلو شکست
آن روزهای خوب که ديديم خواب بود
خوابم پريد و خاطره ها در گلو شکست
«بادا» مباد گشت و«مبادا» به باد رفت
«آيا» ز ياد رفت و«چـرا» در گلو شکست
فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرين وآفرين ودعا در گلو شکست

به یاد حسین منزوی

2005-01-19T23:18:00.000-08:00

خيال خام پلنگ من به سوی ماه جهيدن بود
... و ماه را ز بلندايش به روی خاک کشيدن بود
پلنگ من ـ دل مغرورم ـ پريد و پنجه به خالی زد
که عشق ـ ماه بلند من ـ ورای دست رسيدن بود
گل شکفته ! خداحافظ اگر چه لحظه ی ديدارت
شروع وسوسه ای در من به نام ديدن و چيدن بود
من و تو آن دو خطيم آری موازيان به ناچاری
که هر دو باورمان ز آغاز به يکدگر نرسيدن بود
اگر چه هيچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شیپوری مدام گرم دميدن بود
شراب خواستم و عمرم شرنگ ريخت به کام من
فريبکار دغل پيشه بهانه اش نشنيدن بود
چه سرنوشت غم انگيزی که کرم کوچک ابريشم
تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پريدن بود

لحظه های کاغذی - از: گلها همه آفتابگردانند

2005-01-18T01:33:00.000-08:00

قیصر امین پور

خسته ام از آرزوها-آرزوهای شعاری
شوق پرواز مجازی- بالهای استعاری
لحظه های کاغذی را روز و شب تکرار کردن
خاطرات بایگانی-زندگی های اداری
آفتاب زرد و غمگین- پله های رو به پایین
سقف های سرد و سنگین-آسمانهای اجاری
با نگاهی سرشکسته-چشمهایی پینه بسته
خسته از درهای بسته-خسته از چشم انتظاری
صندلی های خمیده - میزهای صف کشیده
خنده های لب پریده-گریه های اختیاری
عصر جدولهای خالی-پارکهای این حوالی
پرسه های خیالی-نیمکت های خماری
رونوشت روزها را روی هم سنجاق کردم:
شنبه های بی پناهی-جمعه های بی قراری
عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزی -باد خواهد برد بـاری
روی میز خالی من صفحه باز حـوادث

در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگـاری

شبیخون

2005-01-18T01:26:00.000-08:00

هوشنگ ابتهاج

برسان باده كه غم روي نمود اي ساقي

اين شبيخون بلا باز چه بود اي ساقي

حاليا نقش دل ماست در آئينه ي جام

تا چه رنگ آورد اين چرخ كبود اي ساقي

ديدي آن يار كه بستيم صد امّيد در او

چون به خون دل ما دست گشود اي ساقي

تيره شد آتش يزداني ما از دم ديو

گر چه در چشم خود انداخته دود اي ساقي

تشنه ي خون زمين است فلك، وين مه نو

كهنه داسي است كه بس كشته درود اي ساقي

منّتي نيست اگر روز و شبي بيشم داد

چه ازو كاست و برمن چه فزود اي ساقي

بس كه شستيم به خوناب جگر جامه ي جان

نه ازو تار به جا ماند و نه پود اي ساقي

حق به دست دل من بود كه در معبد عشق

سر به غير تو نياورد فرود اي ساقي

اين لب و جام پي گردش مِي ساخته اند

ورنه بي مي ز لب و جام چه سود اي ساقي

در فرو بند كه چون سايه درين خلوت غم

با كسم نيست سر گفت و شنود اي ساقي

شعر مذاب

2005-01-18T01:22:00.000-08:00

امشب نگاه مست تو تا خواب می آورم
گویی ز جام چشم تو شراب می آورم
امشب هوای دل گرفته من به خیال خود
در جستجو که آب از سراب می آورم
امشب غزل به یاری ستار ها از دلم
تا هاله طلایی مهتاب می آورم
امشب مگو که چشم ز راه تو بردارم من
چشمم به آسمان و می ناب می آورم
اینگونه میگذرد شب به شوق دیدار تو
من دل به آسمان تو بی تاب می آورم
پایان این غزل به نگاهت سپردم که باز
من شعر دلشکسته مذاب می آورم

آیینه ها

2005-01-18T01:19:00.000-08:00

امشب ببین آیینه ها بی تاب و مستند
آنها که همچون ساغرم خود را شکستند

آتش زدی ویرانه ای برجانهادی
از پا فتادم دل شکستی دل ندادی

چون گیسویت تار همیشه روزهایم
خورشید جان افروز من ای آشنایم

مستم من از مینای تو پیمانه تو
جامی بده بنگر مرا دیوانه تو

دیگر کجا این جرعه را یابم ز دستت
شاید قیامت با بینم چشم مستت

بازآمدم دیوانه وار از کوی دلبر
بی تابم اما گر نبینم روی دلبر

مست و شاهد

2005-01-18T01:17:00.000-08:00

گر تو به دادم نرسی، داد به ديگران برم
لاف دليل ميزنی، عشق، دليل آورم
آلت قتال من است چشم گره گشای تو
راضی اين جنايتم، جان ز تو در نميبرم
شاهد ماجرا تويي، دور مشو ز چشم من
مست ز چشم شاهدم؛ حد که ز توست می خرم
مدعی غرور من، نشسته بر مقام خصم
منکر ادعا مشو، تا نرود ز خاطرم
خسته از اين زمانه ام، منتظر بهانه ای
زمزمه ای شبانه ام، تا ز سکوت بگذرم
دادرسی، جفا کنی، حکم دهی روا کنی
رنج بر اين شکسته دل، بر اين جفات حاضرم
شاهد ماجرای من، مستی من، جفای من
ناز مکن، جفا مکن، داد به ديگران برم